1

Uyumam gerek. Saat 00.50 ve yarın dersim 8.40’ta. Yani 7’de uyanmalıyım en geç. Ama uyuyamıyorum. Üstelik söyleyeceğim, söyleyebileceğim bir şey de yok. Lakin blog görevini yerine getiriyor şu anda. Komuşacak kimsem olmadığında buraya bir şeyler yazardım ve sanki günün birisinde birisi okuyacak diye mutlu olurdum, rahatlardım. Şu an da seninle konuşamadığım için bir gün girersin de okursun diye yazıyorum. Belki okursun. O kadar özledim ki konuşmayı seninle. O kadar özledim ki gülüşünü, kahkahanı. Ama şu an seni hatırlatan her şey yalnızca acı veriyor. Çünkü mutlu olamıyorum. Çünkü senin gülüşün aklıma geldiğinde, bir daha asla duyamayacakmışım gibi hissediyorum. Gülüşünün sebebi hiçbir zaman ben olamayacakmışım gibi... Sana sarıldığım, seni öptüğüm aklıma geldiğinde, seni bir daha asla sarıp öpemeyecekmişim gibi hissediyorum. Sadece acı var yani şu an. Dün de demiştim, “Asla doğru dürüst mutlu olamıyorum.” Öyle... Uyursam şimdi geçer belki. Belki sabah daha iyi hissederim ama ne diye? Sabah her şey düzelmiş mi olacak? Yalnızca bir süre aklıma gelmeyecek. Hayır, ne kadar aklımda olduğunu farkedemeyeceğim bir süre belki de. Ne kadar acı çektiğimi unutacağım sanırım bir süre. Sonra seninle buluşursak, her ne kadar seninle vakit geçirmek beni mutlu etse de acım dinmeyecek. Söylediğim bir şeye gülsen dahi benden uzaklaşmaya çalıştığını hissedeceğim. Benimle oturmaktan mutlu olmadığını hissedeceğim. Belki de gönlümü almak için oturuyorsundur. Çünkü bunu da hissediyorum. Veya da gerçekten benimle birlikte olmak istiyorsun ama bir türlü ben yine de mutlu olamıyorum düzgün bir şekilde. Söylediğim bir şeyle durduk yere kalbini kıracağım büyük ihtimalle yine. Çünkü korkuyorum hem konuşup kalbini kırmaktan hem de hiç konuşmazsam benden uzaklaşmandan. Bu yüzden doğru dürüst düşünemiyorum ve aptalca şeyler söylüyorum. Uyuyayım en iyisi ben. Burada vakit öldürmek de bir işe yaramıyor.